این روز ها نفس کشیدن سخت است... هوا تا دور دست ترین فاصله ها آلوده به نظر می رسد؛هرچند،هر از گاهی پاک و صاف باشد... چشم ها نزدیک ترین چیز ها را نمی بیند؛در حقیقت،دیدن را از یاد برده اند... حتی آسمان هم دلسوزمان نیست؛حتی برای لحظه ای به ما لبخند نمی زند؛انگار سال هاست به زمین نگاه نکرده است... و مــــــــــــــــــا هم چون موجودات بی وزن پا در هوا در سکوتی گلوگیر و در آرامشی رنج آور هیچ تلاطمی برای رهایی از این بی وزنی نکردیم؛دریغ از یک حرکت؛دریغ از یک قدم... شاید...نه حتما کسی را از یاد برده ایم کسی که هرگز حتی لحظه ای ما را فراموش نمی کند؛این را اشک های وقت و

چشمانم را می بندم و راهی سفر می شوم؛سفری به سوی نور. قلبم با گذر ازکیلومتر ها راه به مقصد می رسد؛چه شیرین است نجوا های قلب در کنار بهترین بانو...بوی عطر و گلاب در هم شده است و حال و هوای عاشقی،سر تا سر حرم را پر کرده... اجابت های عاشقانه در گوشه گوشه را می نگرم که پاسخش چیزی جز رسم عشق و دلدادگی نیست... قلبم دریایی از مهر را در وجودش حس می کند و با صدایی سراسر احترام می گوید: "بانوی من،ای فاطمه ی معصومه(س)،تبریک و تنها تبریک......." با تشکر...یا حق...

صدایی می آید؛صدایی از دوردست ها اما به رسایی تمام! می شنوی؟ به نظر آشنا می رسد چنان که قلب را با خود همراه می کند... به راستی این چه صدایی است؟ این صدا یا بهتر بگویم این زمزمه ی سراسر آرامش،کسی را صدا می زند. او کیست؟ گوش هایم را به آن می سپارم که خالصانه می گوید: "لبیک اللهم لبیک...لبیک......" به خود می آیم و عاشقانه با صدا هم نجوا می شوم... در دل می گویم: "معبودم،مرا را بپذیر که تنها تو را دارم..... با این کوله بار به تو امید بسته ام،یا رب....."